23 augustus 2007: uitstap van de WeG-gemeenschap

te gast bij mevr. Sofie Verscheure van de Schrijfwinkel Symposium en Yotb vzw (Oostmeers 41, Brugge)
en te gast in het monasterium van het Begijnhof te Brugge.

4 impressies getuigen van een "warme, diep deugdedoende" dag in hartje Brugge.

Verdiepend en spiritueel, zo kan je de twee ontmoetingen wel noemen!

Een voelbare aanwezigheid van God gedurende de hele dag!!!

"Het viel mij op hoeveel de Liefde van God in de mensen kan verwezenlijken,
hoe God de mensen roept, zowel als leek of als zuster, God roept, trekt aan ons,
Hij wil ons de weg wijzen, het is enkel aan ons om er naar te luisteren.
En eenmaal geluisterd laat het je niet meer los, 
die Liefde doet wonderen ontstaan en brengt een enorme diepe vreugde.  
Sofie vond haar weg na een sabbatjaar, en zuster ontdekte haar weg in gebed!
Het beluisteren van God hoor je bij het terugtrekken uit het dagelijks leven.
De beide getuigenissen lieten bij mij een warm hart na!

Een langere impressie...

"Indrukwekkend was de eerste ontmoeting met een jonge dame die ten gevolge van contacten met mensen trachtte tegemoet te komen aan hun verlangens door ze te helpen.  Zo groeide stap voor stap een winkeltje die nu zeer belangrijk is en een invloedrijk centrum werd.

Van het Begijnhof kende ik enkel de kapel en de ontelbare bloemen in het gras verspreid van zohaast de lentezon ons naar buiten riep. Maar er is een ander leven in dat heilig domein. Wat wij daar een hele dag gingen doen, wist ik niet. Ik was alleen heel benieuwd.

We werden langs alle kanten hartelijk ontvangen;

Na de middag kregen wij de toelating een ontdekkingstocht te maken in heel het gebouw.
Ook in de tuin mochten wij rond wandelen.  Ik zeg 'tuin' maar het waren… zeker een tiental verschillende tuintjes: sympathieke tuintjes waar wilde aspecten afwisselden met zeer verzorgde hoekjes met bloemen en groenten. 's Middag mochten wij smakelijk van de groenten eten.

In één van die tuintjes liep er een kleine schildpad maar wij waren waarschijnlijk te luidruchtig; het beestje bleef in een schuilplaats zitten.
In een ander tuintje waren, in de vijver, talrijke rode visjes.
Een waakzame zuster had opgemerkt dat een reiger in een hoge boom op de loer stond.  Ze sloot de vijver af en de visjes mochten in vrede verder leven.  Zo'n activiteit is niet gewoon voor een begijnhof.

Mooi was hetgeen de Zwitserse zuster ons vertelde, toen wij in de kapittelzaal verbleven.  Iemand stelde de vraag: "Wanneer hebt u gedacht in het klooster te treden?"

Heel lang geleden, antwoordde zij, maar ik was gehuwd en ik had een dochtertje.  Dat meisje moest ik grootbrengen.
Later mocht ik er toch aan denken… en mijn dochter, groot geworden, koos zelf ook voor het kloosterleven.  Zo zijn we, moeder en dochter, oprecht gelukkig hier in het huis van het Begijnhof.

God zij dank om hun leven in dienst van de Kerk."